چرخ چرخ تو را به دايره‌اى شعله‌ور بدل كرده است كه آفتاب از آن التهاب مىگيرد . تو وسعتى دارى كه در مضيق زمين و زمان نمىگنجد . كدام برمودا مرا - چنان‌كه تو در خويش غرق خواهد كرد ؟ كدام برمودا مرا - چنان‌كه تو مبهوت شرق خواهد كرد ؟ دوباره نىلبك شوق خويش را بردار و دشت‌هاى حكايت را پر از ترنّم كن كه بىترنّم تو گلّه‌هاى فطرت را در امتداد شب و گرگ ، خواب مىگيرد . سماع‌گونه بر آفاق خويش مىچرخى .